Tid for å hausta inn

Fin arbeidsplass på denne tida av året. Redaksjonen i IAG si nettside ynskjer også noko å "hausta" inn. Kom med tips!
Fin arbeidsplass på denne tida av året. Redaksjonen i IAG si nettside ynskjer også noko å «hausta» inn. Kom med tips!

Innhaustinga er i full gang. Utsikt innover fjorden forbi Hovland og Kvalnes. Ein kan ikkje ha betre arbeidsplass enn dette no.
Redaksjonen vår skulle gjerne også hatt meir å hausta av. Me ber difor folk om innspel og tips, bilete og stoff – nytt som gamalt. Epostdaresse: johannes.sekse@gmail.com.

Tale-røyret i NRK Hordaland  

 

Dette intervjuet hadde me med Tale Hauso då ho byrja som medarbeidar i  «Grannanytt». No håpar me endå fleire kan verta litt betre kjend med henne.

 

Bilen, kamera og mikrofon er alt Tale treng.
Bilen, kamera og mikrofon er alt Tale treng.

 

Ho brukar bilen til kontor. Det kjekkaste ho veit er å dansa og å koma seg til fjells med sauene.

Av Johannes H. Sekse

Det er ei smilande og  sprudlande blid jente som svingar BMW-en opp i tunet her på Øvsta Sekse. Me har avtalt eit lite intervju. Og me byrjar like godt med:

Kem æ du?

–  Eg er 24 år og av god fjorda-blanding. Far min kjem frå vestsida, mor frå Odda, der eg og vaks opp, og etter ein joladans på Espe for sju år sidan, hamna eg her på Austsio.

Ville heim att

Det var nemleg der og då ho møtte Jan (Sandven) som hadde kjøpt gard på NedreBørve.

Har du alltid hatt lysta å verta journalist?

–  Vegen har vel gått seg til etter kvart og har gjerne vore styrt av ein del tilfeldigheiter. Men eg har alltid vilja heim att til Hardanger.

Etter tre år ved Odda vidaregåande skule, studerte Tale ved Universitetet i Bergen. Der tok ho Bachelor i statsvitskap – Samanliknande politikk. Etter det søkte ho og kom inn på NRK Nynorsk Mediesenter i Førde. Praksisen fekk ho i NRK Hordaland, som truleg vart døropnaren dit.

Praksisen i NRK Hordaland opna truleg døra til  fast jobb.
Praksisen i NRK Hordaland opna truleg døra til fast jobb.

Fyrst fekk ho eit vikariat for Marte Rommetveit på Stord. Då Egil Torheim gav seg, dekka Tale både Sunnhordland og Hardanger ein periode. Då stillinga hans vart lyst ut, søkte ho og fekk jobben.

Glad i dataskjermar

 

Den nye medarbeidar- og redaktøren i Grannanytt, er over snittet glad i dataskjermar, slett ikkje noko hinder i NRK-jobben heller. Radio, nett og tv. I dag må du kunna alt. Hovudgesjeften er å laga ein god og aktuell lokalradio, men kvardagen skiftar fort.

Seinaste nokre dagar før dette intervjuet, måtte ho rykkja ut til husbrann i Odda og dekka saka for Dagsrevyen. Så var det nesten rett over på Klassequiz dagen etter – stor overgang frå noko djupt tragisk til noko langt meir triveleg og kjekt.

At Tale er glad i å prata med folk, likar seg saman med andre og alltid har vore glad i å skriva, er heller ikkje til meins i jobben hennar.

 

Ålreite dyr

 

Plan B var lærarutdanning. Men ho kunne like fullt ha hamna der ho er i dag for det. Det er nemleg svært vanleg at lærarar vert journalistar – som til dømes både underteikna og forgjengaren hennar, Egil Torheim.

Kinso med kinsekvelv oppe til høgre.
Kinso med stølen Kinsekvelv oppe til høgre. Nede til venstre skimtar me brua over Kinso, mellom Munkabu og Kinsekvelv.

Heime på garden, der dei driv med både sauer og frukt, hjelper Tale til med det meste. Det har vore svært mykje å gjera med bustadhuset og løo. Så då er det eit spørsmål om det vert tid til nokon hobbyar.

–  Å joda! Ein del i alle fall.

Tale deltek på trim/trening både på Sekse og Lofthus. Ho er glad i dyr. Sauer er som sagt ålreite. Og så er ho ekstremt glad i å gå i fjellet.

Tale (med kvit lue) og Jan på veg forbi Veivatnet md sauene i fjor sommar.
Tale (med kvit lue) og Jan på veg forbi Veivatnet md sauene i fjor sommar.

 

Toppen er ei veke i Kinsekvelv

 

Toppen er difor å kunna gå til fjells med sauene. Eller å ta seg ei ferieveke i Kinsekvelv – for å sjå etter sauene og slappa skikkeleg av.

– Det er det eg gler meg mest til av alt, smiler ho og legg til at dansen kjem på ein god andreplass, med «Swing» på topp.

Tale t.v. saman med "svigerinna" Helga Sandven, tek ein liten stopp i Munkabu, på veg inn med sauene.
Tale t.v. saman med «svigerinna» Helga Sandven, tek ein liten stopp i Munkabu, på veg inn med sauene.

—–

Tale er ei jente med begge beina planta på jorda – sjølv om jo arbeider i eteren, for å seia det slik.

Kakefest gav opptur på nettet

 

Flott fest med imponerande utsikt.
Flott fest med imponerande utsikt.

 

Reportasjen om kakefesten og opning av det fantastisk flotte poskassehuset i Flisabakken, gav eksplosiv auke i besøkstalet på IAG si heimeside.

Av Johannes H. Sekse

Som kjent har Indre Austsio arbeidd lenge med å få på plass ei ny heimeside. Ho har vore ferdig ei stund no, men på grunn av ferietid og sommar, har ein ikkje kome skikkeleg i gang. Fylgjeleg har det vore lite trafikk og tilsvarande lite interesse for sida vår.

Etter eit lite lynkurs på fredag, fekk me lagt ut ein reportasje om det flotte poskassehuset, og det førde til ein eksplosjon i visittalet, som auka frå 1 til 21 visningar – eller 2000 prosent oppgang. Og ein auke frå 3 til 87 aktive brukarar – som utgjer 2800 prosent!

Anne-Marie Olsen Korhonen er fuglefotograf og Laila F. Sandstå, som laga ei kjempegod molteblautkake til festen, hadde begge kledd seg i tråd med postkassane. Foto:Kjell Sandstå.
Anne-Marie Olsen Korhonen er fuglefotograf og Laila F. Sandstå, som laga ei kjempegod molteblautkake til festen, hadde begge kledd seg i tråd med postkassane. Foto:Kjell Sandstå.

21 visningar og 87 brukarar er derimot ikkje så imponerande, viss me ser litt reaistisk på dette. Men å hoppa frå bortimot dvale – til å røra litt på seg, er dette ein god start.

Det er langt att til målet vårt – om å få ei oppegåande side, der «alle» får lyst å vera innom minst ein gong om dagen.

Det er ambisiøse mål, men me er motiverte. Og så treng me innspel.

Kveldsstemning i postkassehuset. Foto: Laila F. Sandstå.
Kveldsstemning i postkassehuset. Foto: Laila F. Sandstå.

Dei ulike organisasjonane kan sjølve leggja ut stoff på sitt eige området, og nokon gjer det alt. Andre vil få opplæring. Det er berre å ta kontakt.

Alle andre kan senda tips, bilete og saker til denne epostadressa:

johannes.sekse@gmail.com eller ta kontakt på mobil 411 05 951.

 

I mellomtida legg me ut endå nokre bilete av og om det staselegaste postkassehuset i verda, som nokon hevdar det er.

 

 

 

 

Send inn stoff og bilete

Hei!!!

Ingen for liten, ingen for stor. Her skal alle få sleppa til, seier redaktøren av nettavisa vår. FOTO: Anve Tveit
Ingen for liten, ingen for stor. Her skal alle få sleppa til, seier redaktøren av nettavisa vår.
FOTO: Anve Tveit

Det er for tida berre ei hending som er varsla for heile Indre Austsio for tida. Og det er Oksenturen til Il. Føyk.

Redaksjonen oppmodar difor alle – privatpersonar, lag og organisasjonar om å senda inn melding om tilskipingar eller hendingar som dei ynskjer å kunngjera.

For å gjera det litt enklare enn før, kan tekst, bilete m.m. sendast som epost til:

johannes.sekse@gmail.com

Ta gjerne kontakt på telefon 411 05 951 om du lurer på noko.

NO SKAL SIDA VÅR VERTA AKTIV!!!

Med helsing

Johannes H. Sekse

Takk for fine fuglar!

 

Anne Marie klipper snora. Foto: Tuomo Korhonen.
Anne Marie klipper snora.
Foto: Tuomo Korhonen.

«Takk for fine fuglar», seier Ragna Kvalnes. Saman med dei andre som bur i «øvregato» i Flisabakken, har ho nett vore med på offisiell opning at eit fantatisk flott postkassestativ.

Av: Johannes H. Sekse

I langt tid har dei som bur i Flisabakken sett på at det gamle postkassestativet heldt på å forfalla. Eternittaket forvitra, stativet var veldig stygt og skeivt og avisene var våte.

Det var fyrst då Gunnbjørg Midtbø flytta hit, at det skjedde noko. Frå huset sitt såg ho rett ned på stativet.

-Ein dag kom ho og spurde om ikkje me skulle få gjort noko, seier Laila F. Sandstå, som har laga ei kjempegod molteblautkake til opningsfesten.

Laila tente på ideen, og kontakta nabo og fuglefotograf Anne Marie Korhonen med spørsmål om det kunne la seg gjera å få fuglemotiv på dei nye kassane, som sjølv hadde vore inne på tanken.

Dermed vart prosessen sett i gang med grundig planleggging, prosjektering, teikning, innkjøpa av det som trogst og mykje dugnadsarbeid. Den vesle vegstubben er sjølvhjelpen med dei alle fleste fagområda og nokon er som poteto – brukande til det meste.

Foto av fuglar tekne i Flisabaken av Anne-Marie Olsen Korhonen. FOTO: Tuomo.
Foto av fuglar tekne i Flisabaken av Anne-Marie Olsen Korhonen.
FOTO: Tuomo.

Alle – bortsett frå ein – kjøpte nye, kvite postkassar, og Anne Marie fekk laga store klebebilete av ulike fuglar – alle fotograferte i Flisabakken. Kvar husstand har fått sin fugl.

Nybygget er truleg det finaste og mest spesielle i heile landet, meiner Laila. Det store taket, gjer at dei står godt skjerma for vind og regn når dei hentar posten sin. Også postdamo har kome med vellete. I tillegg til postkassane er det to radlebenkar der naboane kan løysa store verdsproblem som kommunestruktur og småbåthamn. Når kvelden trekkjer på, slår lyset seg på. På veggen er og ei oversikt med informasjon om dei ulike fuglane.

Når dei hadde lagt så mykje arbeid i verket, kunne dei ikkje ta det skikkeleg i bruk før det hadde fått ei skikkeleg offisiell opning.  Dermed kalla Flisabakken Vel inn til postkassefest på torsdag (11. august).

Foto av fuglar tekne i Flisabaken av Anne-Marie Olsen Korhonen. FOTO: Tuomo.
Foto av fuglar tekne i Flisabaken av Anne-Marie Olsen Korhonen.
FOTO: Tuomo.

«Ta med kopp og godt humør!» stod det på plakaten. Og det gjorde dei. Seremonien starta med at Liv Turid Hjeltnes, ikledd serveringsbunad, sende champagnekorken høgt i veret. Det var naturleg nok Anne Marie som fekk æra av å klippa den staselege snora, godt supplert av snorhaldarane Kjell Sandstå og Anve Tveit, medan Laila F. Sandstå kom med saksa – på ei flott pute.

Liv Turid HJeltnes hadde pynta seg for dagen og opna med ein champagnesmell.
Liv Turid HJeltnes hadde pynta seg for dagen og opna med ein champagnesmell.

Deretter samla alle seg rundt langbord til opningsfest. Anve Tveit hadde også laga ein eigen kviss med mange spørsmål som stort sett var knytte til nabolaget. Eit av spørsmåla var kor mange familiar som hadde budd i lærarbustaden. Og rett svar er sju.